Trabzon’un Çaykara ilçesine bağlı Çambaşı Mahallesi, eski adıyla Anaso, Doğu Karadeniz’in en ilginç halk anlatılarından birine ev sahipliği yapıyor. Yöre halkının anlattığı söylenceye göre, yıllar önce köyün kaderini değiştiren büyük bir çığ felaketi yaşandı.

Anlatıya göre, köyün başında bulunan kayalıklardan kopan dev çığ, o dönem yaklaşık 500 hanenin bulunduğu Anaso’yu dereye sürükledi. Büyük felaketin ardından köyde yalnızca bir karı-koca sağ kaldı. Rivayetlere göre, bugünkü Anaso halkının da bu iki kişiden türediğine inanılıyor.

Köyün tamamen harabeye dönmesinden sonra hayatta kalan bu çift, Anaso’da tutunamayacaklarını düşünerek Maraşlı köyüne göç etmeye karar verdi. Ancak tam yola çıkacakları sırada, derinlerden geldiği söylenen Rumca bir ses duyuldu: “Ena son.” “Bir yeter” anlamına gelen bu söz, çift tarafından bir işaret olarak yorumlandı. Bunun üzerine köylerini terk etmekten vazgeçtiler. Zamanla “Ena son” ifadesinin Anaso adına dönüştüğü aktarılıyor.

Büyük çığın ardından köyün başındaki alanda kendiliğinden fidanlar bitmeye başladı. Yıllar içinde bu fidanlar büyüyerek bugün hâlâ varlığını sürdüren gür Anaso Ormanı’nı oluşturdu. Nüfus artınca köylülerin bir kısmı bu alanı tarla yapmak için temizlemek istedi. Ancak söylenceye göre bu kez ormandan “Son son” diye sesler yükseldi. “Yeter” anlamına gelen bu uyarıyı duyup geri dönenler olduğu anlatılıyor.

Rivayetlere göre, uyarıya aldırmadan ağaç kesmeye devam eden bazı kişilerin elleri ve kolları kurudu, oldukları yerde taş kesildiler. Orman içindeki bazı kayaların bu kişilere ait olduğuna inanılıyor. Bu nedenle Anaso Ormanı’ndan uzun yıllardır tek bir dal dahi kesilmediği, köy halkının bu alana büyük bir saygı gösterdiği ifade ediliyor.

Bu anlatının ne kadarının gerçek bir felakete, ne kadarının halk hayal gücüne dayandığı bilinmiyor. Ancak Çaykara’nın yükseklerinde, Anaso Ormanı’nın sessizliğinde bu hikâye hâlâ kuşaktan kuşağa aktarılmaya devam ediyor. Köylüler için Anaso Ormanı yalnızca bir orman değil; geçmişin acı hatırasını, inancı ve gizemi içinde barındıran yaşayan bir hafıza olarak görülüyor.